திருக்குறள் முதல் குறள்: அகத்தின் ஆழம் காண ஓர் பயணம்

முன்னுரை: கடவுள் வாழ்த்து - ஒரு புதிய பார்வை

திருவள்ளுவரின் கடவுள் வாழ்த்து அதிகாரத்தில் உள்ள முதல் பாடலின் ஆழமான தத்துவப் பொருளை ஆராய்வதே இந்த வலைப்பதிவின் நோக்கம். பொதுவாக "கடவுள் வாழ்த்து" என்பதை இறைவனைப் போற்றுதல் என்று நாம் புரிந்துகொண்டாலும், அதன் உண்மையான பொருள் "உள் கடந்து உணர்தல்" என்பதாகும். இது வெறும் வழிபாடு அல்ல; இது ஒரு அகப் பயணம்.

மனித மனம் கடவுளின் உண்மைத் தன்மையை உணர வேண்டும் என்பதற்காகவும், இயக்க அறிவுகளாக இயங்கும் உலகங்களின் மூலதனம் எதுவென்பதைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகவுமே, திருவள்ளுவர் கடவுள் வாழ்த்து என்ற தலைப்பில் பத்து பாடல்களை வகுத்துள்ளார்.

இதுவே மனிதன் அறிய வேண்டிய உண்மை அறம் ஆகும்.

மனிதனின் இக்கட்டான நிலை: புலன்களும் மாயையும்

மனித மனம் பொதுவாக உடலின் புலன்கள் வழியாகப் புறப்பொருள்களை மட்டுமே உணர்கிறது. இந்த வெளிப்புறத் தேடலால், அறிவு தன்னை அறியாமல் ஆணவ அவத்தையில் சிக்கி, மாயையின் வழியில் கர்மத்தில் சிக்கி சீரழிகிறது. இதுவே மனிதனின் இயல்பான, ஆனால் துயரம் நிறைந்த நிலையாக இருக்கிறது.

விடுதலைக்கான வழி: அக நோக்கிய பயணம்

இந்த இக்கட்டான நிலையில் இருந்து மீள்வதற்கு, புற உலகத்தில் அல்ல, நம் அகத்தின் ஆழத்திலேயே திருவள்ளுவர் வழிகாட்டுகிறார். மனிதன் தனது மன உணர்வைப் புலன்களின் புறவழிச் செயல்பாடுகளிலிருந்து விடுவித்து, அகம் நோக்கி உள்முகமாகத் திருப்ப வேண்டும். அவ்வாறு திருப்பி, உள்ளிருக்கும் உயிர் இயக்கத்தைக் கடந்து உண்மை நிலையை உணர வேண்டும்.

இந்த உள்முகப் பயணத்தின் இறுதி இலக்குகள் பின்வருமாறு:

1. இறைவனின் தரிசனத்தைப் பெறுதல்.
2. "நான் யார்?" என்பதை அறியும் நிலையை அடைதல்.
3. அழிவில்லாத ஆனந்தத்தில் ஆத்மா அமைதி அடைதல்.

முதல் குறள்: பொருளும் தத்துவமும்

குறள் மற்றும் அதன் நேரடிப் பொருள்

“அகர முதல எழுத்தெல்லாம் ஆதி பகவன் முதற்றே உலகு.”

நேரடிப் பொருள்: எழுத்துக்கள் எல்லாம் அகரம் ஆகிய முதலை உடையன. அதுபோல் உலகமெல்லாம் ஆதி பகவன் ஆகிய முதலை உடையன.

தத்துவ விளக்கம்: ஆதி பகவன்

இந்தக் குறளின் தத்துவப் பொருள் ஆழமானது. எழுத்துக்கள் உருவாவதற்கு மூலதனமாக “அ” என்ற எழுத்து அடிதளமாகவும் ஆணிவேராகவும் இருப்பது போல், அறிவின் இயக்க உலகங்கள் அனைத்திற்கும் ஆரம்பமாகவும் அடைக்கலமாகவும் இருப்பது எது? அது வேறொன்றுமில்லை; 'அமைதி மற்றும் நிதானம்' என்ற பண்புகளைத் தன்னகத்தே கொண்ட, ஆதி நிலையான பேரமைதியின் இருப்புத் தன்மையே ஆகும். அந்த மூலப் பொருள் இல்லையெனில் இங்கு எவ்வித இயக்கங்களும் இல்லை.

பேரமைதி: பிரபஞ்சத்திலும் உயிரிலும்

இந்த ஆதி நிலையான பேரமைதி என்பது பிரபஞ்சத்தின் இயக்கத்திலும், மனிதனின் உயிர் இயக்கத்திலும் ஒருசேர இயங்கும் அடிப்படைத் தத்துவமாகும்.

உதாரணமாக, அண்ட சராசரத்தில் உள்ள கிரகங்களின் இயக்க அறிவில் "நிதானம்" இல்லையெனில், சீரான, ஒழுங்கான இயக்கங்கள் எதுவும் இருக்காது. அந்த கிரகங்கள் இயங்குவதற்கான இடத்தை, "சுத்தவெளியில் இணைந்த வெட்டவெளி" நிச்சயம் செய்கிறது. இந்த வெட்டவெளி என்பது வெறுமையான வெற்றிடம் அல்ல; அது எல்லையற்ற பேரமைதியில் நிறைந்த பேரறிவின் நிலைத்தன்மையில் இயங்கும் ஓர் இயக்கமாகும். அதுவே ஆதித்தன்மையை உணர்ந்த அறிவின் அமைதி நிலை.

இதே தத்துவம் மனிதனின் அக உலகிற்கும் பொருந்தும். புலன்களின் புற அனுபவங்களால் மனித மனதில் எண்ணற்ற எண்ணங்களின் உலகங்கள் உருவாகின்றன. இந்த எண்ண உலகங்களுக்கு, நம் உயிரில் இணைந்துள்ள இயற்கை அறிவு தனது நிதானத்தின் வழியாக இடம் கொடுக்கவில்லை எனில், நமது இகவுலக வாழ்க்கை என்ற ஒன்றே இங்கு இல்லை.

முடிவுரை: கடவுளை உணர்தல் என்பது என்ன?

ஆக, நமது எண்ணங்களின் உலகங்கள் உருவாவதற்கு மூலதனமாக இருப்பது நம் உயிருடைய இயக்க அறிவுதான். திருவள்ளுவர் கூறும் "கடவுளை உணரும் நிலை" என்பது இதுதான்: அதன் நிதானம் கெடாத அளவு மனிதன் தனது மனதின் ஆற்றலை உள்முகமாக திருப்பி, உயிரின் இயக்கத்தில் நிலைப்படுத்தி, இயற்கை என்ற இறைநிலையின் தன்மையை உணர வேண்டும். இதுவே உண்மையான கடவுளை உணரும் நிலையாகும்.